34. Nie wiem, co dalej...

Był dzisiaj u mnie chłopak. Dość długo się nie widzieliśmy, więc się za nim stęskniłam. Zjadłam dziś trochę czekolady, poza tym to, co zwykle, a kiedy mój chłopak zaproponował, żebyśmy poszli kupić kebaburgery, odmówiłam. Było dobrze, powiedział, że mi odpuszcza. Potem wróciła mama i zapytała, co dziś jadłam. Powiedziałam wszystko zgodnie z prawdą, ponieważ przy P. nie mogłam jej przecież okłamać. Stwierdziła, że to za mało i zaczął się wywód na temat wypadających włosów, złego samopoczucia, omdleń i innych rzeczy. Po tej rozmowie udałam się do pokoju, a P. poszedł za mną. Przyznał mojej mamie rację. Zapytał się, dlaczego tak niewiele jem. Sama nie wiem, dlaczego, ale pokazałam mu pamiętnik z bilansami, powiedziałam o blogu (oczywiście nie podałam adresu). Zadawał wiele pytań, wysłuchał mnie. Powiedział, że nie może zmusić mnie do jedzenia, ale pragnie, żebym była szczęśliwa. Obiecał, że ze mną będzie, że mi pomoże. Wiem jednak, że jest zawiedziony, ponieważ myślał, że już wszystko u mnie dobrze.

Nie potrafię odciąć się od Any, ale boję się, że niedługo stracę bliskie mi osoby. Nie chcę Was opuszczać, Motylki. Tyle sobie teraz odmawiałam, w miarę dobrze mi szło. Czuję się wspaniale, kiedy nie jem. Chcę schudnąć, tak bardzo chcę schudnąć. Pragnę być chuda, widzieć swoje kości. Jak mam to zrobić, by nie ranić bliskich?

Muszę sobie wszystko przemyśleć, dlatego nie bądźcie na mnie złe, jeśli Was przez jakiś czas nie odwiedzę.

Trzymajcie się.