Tych słów jest wiele. Tak wiele, jak wielu jest ludzi. A żaden człowiek nie poprzestaje na jednym słowie.
Zmaganie się codziennie z silnym wiatrem, który tylko osłabia skrzydła, wysłuchiwanie setek słów, które strzępią duszę, to często za dużo jak na taką kruszynę.
Właśnie skończyłam poprawiać tuszem mój szkic. Popatrzyłam na niego. Przez chwilę mi się podobał. A później pomyślałam o osobach, które rysują lepiej ode mnie i przypomniało mi się: "Hej, przecież ty nic nie umiesz, nic nie robisz dobrze". Zawsze znajdzie się ktoś, kto lepiej rysuje, lepiej napisze opowiadanie czy wiersz, będzie chudszy, będzie miał większą przerwę między udami, będzie lepszy... A ja nigdy nie pozbędę się tego nieznośnego uczucia, że nie poczuję się wreszcie w czymś dobra.
Czuję się niepotrzebna, wręcz niechciana. Zastanawia mnie, w jakim celu pojawiłam się na tym świecie. Nie wynajdę leku na raka, nie odkryję czegoś nowego w kosmosie, nawet nie sprawię, że ktoś inny zmieni dzięki mnie swój tok myślenia na lepsze, nikogo nie uszczęśliwię.
Dzisiaj czuję się identycznie. Patrzę na moich znajomych. Oni są idealni. A ja? Ja jestem nikim w porównaniu do nich. Ale kiedyś przeczytałam, że my postrzegamy siebie całkiem inaczej niż inni. I że najgorsze jest porównywanie się do innych. Próbuję z tym walczyć. Mam nadzieję, że ty też zechcesz. Trzymam za ciebie kciuki :) damy radę!
OdpowiedzUsuńDoskonale rozumiem emocje które Tobą targają. Zawsze jestem gorsza. Nigdy nie będę wystarczająco dobra. Uczucia bycia niechcianą znam aż za dobrze.
OdpowiedzUsuńCzęsto zastanawiam się po co ja właściwie żyję. Czy nie byłoby lepiej gdyby mnie nie było?
Mam nadzieje, że niedlugo poczujesz się lepiej. Trzymaj się kochanie, wierzę, że sobie poradzisz ;*
Twojego bloga czytam od dawna, ale jakoś nigdy nie miałam okazji skomentować. Będzie mi bardzo miło jeśli zajrzysz do mnie.
all-i-want-is-to-be-weightless.blogspot.com